Küçüklüğümden beri insanları merak ederim: neden böyle yaşıyorlar, neye inanıyorlar, geçmişleri onları nasıl bugüne getirmiş. Bu merak zamanla beni tarihe ve sosyolojiye, oradan da tarih ve medeniyet üzerine bir yüksek lisansa götürdü. Osmanlı-Rus ilişkileri, Balkan milliyetçilikleri, kimlik ve fikir hareketleri arasında dolaşırken yavaş yavaş şunu anladım: geçmiş geride kalmış bir şey değil; bugünü sessizce taşıyan zemindir.
Uzun süredir insani yardım ve sivil toplum alanında çalışıyorum. Bu yıllar beni Balkanlar’dan Orta Asya’ya, Afrika’dan Anadolu’ya çok yere götürdü; ve galiba en çok şunu öğretti: masa başında kurduğunuz cümleler, sahada bambaşka bir ağırlık kazanıyor. Bir yerin hafızası, insanların gerçekten neye ihtiyacı olduğu, çoğu zaman ancak oraya gidip, oturup, dinleyince görünür oluyor.
Bir de şunu dert edindim: karmaşık bir meseleyi, özünü kaybetmeden anlatabilmek. Çünkü bir fikir de bir dert de, ancak doğru anlatıldığında karşılığını buluyor; gerisi çoğu zaman havada kalıyor. Yıllardır uğraştığım şey, biraz da bu.
Buralarda tarih, toplum, kimlik, kültür, yollar ve insan hikâyeleri etrafında notlar bulacaksınız. Kesin hükümler vermeyi pek sevmiyorum; iyi sorular sormayı, büyük laflar yerine sahici şeyler söylemeyi daha çok seviyorum. Merkeze bakarken kenarı, bugüne bakarken geçmişi, bir metni kurarken insanı unutmamaya çalışıyorum.
Kelimelerin yetmediği yerde de fotoğraf var. Yollarda biriktirdiğim kareleri, kimi zaman bir yazının yanında, kimi zaman tek başına konuşsun diye buraya bırakıyorum.
